Mostrando entradas con la etiqueta masas de levedar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta masas de levedar. Mostrar todas las entradas

sábado, 1 de febrero de 2020

ROLIÑOS DE CABAZA



    Supoño que nunca é tarde para retomar vellos hábitos, aqueles que me levaban a redactar unha receita que parecía saír ben a pesares da ausencia de ese omnipresente ingrediente:  o ovo.




    Deixei pasar moito tempo:  ás veces non apetece redactar, o tempo é limitado e hai que repartilo, xa non te atrae a actividade, non apetece publicar,...que sei eu!  Por outra banda, as miñas receitas non traen nada novo; só son unha adaptación doutras que xa están inventadas, unha adaptación que queda aquí escrita porque sei que nalgún momento alguén  a precisará e pode que se dea un paseo por estas páxinas...Ou simplemente pareza apetecible e decidas probala...Que sei eu! (outra vez).



    Os boliños de hoxe teñen unha tonalidade ben amarela, pero non, non cociñei empregando ovos:  ás veces un pouco de cabaza fai crer o contrario:  non é ovo todo o amarelo que reluce!


  • 500 g de fariña de forza
  • 60 ml de auga tépeda
  • 20 g de fermento fresco de panadería ou seco.
  • 125 ml de leite
  • 190 g de puré de cabaza
  • 60 g de manteiga 
  • 70 g de azucre
  • 1 culleradiña de sal
  • 1/2 culleradiña de noz moscada
    Para o recheo:

  • Marmelo
  • Nutella
    Para vernizar:

  • Leite
  • Azucre en po (opcional)
    
    Temos que ser previsores e ter preparadas dúas cousas:  a manteiga, que debe sacarse da neveira con antelación para que estea branda no momento de amasar, e a cabaza, que xa debe estar cocida.  Eu teño sempre cabaza cocida no conxelador:  cando as recollemos no outono xa as cozo e conxelo en racións para distintas preparacións.



    Para amasar conto coa axuda da panificadora.  Alí poño os ingredientes na seguinte orde:  a auga tépeda co sal, o azucre, a manteiga e a noz moscada.  Engado o puré de cabaza e o leite.  Incorporo un terzo da fariña e o fermento, tanto se é fresco como se está en po de panadería.  Empezamos o amasado e imos engadindo o resto da fariña pouco a pouco.  As veces precisamos un chisco máis de fariña sendo o importante que a masa se despegue do recipiente e que quede branda, pero traballable.





    Deixamos que a masa dobre o seu volume e estendémola no mesado formando un cadrado.  Poñemos agora o recheo:  a nós gústamos o marmelo ou a nutella, dependendo dos distintos gustos.  Envolvemos a masa formando un rolo e cortamos en porcións que colocaremos nunha bandexa de enfornar cuberta de papel vexetal.  Deixamos que volvan dobrar o volume e vernizamos con leite.




    Enfornamos a en forno quente a 180º durante 20 minutos.  Retiramos e deixamos arrefriar.  Podemos polvoriñar con azucre en po ou deixalos sen el:  co marmelo ou a nutella temos suficiente dozura.

domingo, 9 de abril de 2017

PIZZA CON BRÓCOLI

    PIZZA CON BRÓCOLI


    Ultimamente esta pizza ten moito éxito na miña casa, pero debería ter máis:  non nos equivoquemos que algúns son anti-verduras e non hai maneira de convencelos; esperemos que a forza de poñelas na mesa...

    E xa sei que parecen dúas cousas incompatibles:  pizza e brócoli.  Dádelle unha oportunidade:  non é o que parece.

  • 500  g de brócoli
  • Salsa de tomate
  • 200 g de queixo relado
  • 70-80 g de xamón curado
  • Ourego.



Para a masa:

  • 300 g de fariña
  • 8 g de fermento de panadería
  • 1 culleradiña de sal
  • 1/2 culleradiña de azucre moreno
  • 150 ml auga
  • 30 ml aceite de oliva



    O primeiro é lavar o brócoli, cortalo un pouco e cocelo ao vapor.  Cuns 5-7 minutos chega:  non podemos deixalo demasiado cocido que despois irá ao forno.  Unha vez cocido cortamos os "ramilletes" cunha tesoira e reservamos.  Por outra banda facemos a masa ou "atallamos" e usamos unha comprada.  No meu caso fágoa sempre.  Ben certo é que conto cunha amasadora que me libera de bastante traballo.  Poño na cubeta os líquidos, o sal, azucre moreno, a fariña e o fermento por esa orde e fago un pouco de trampa:  non uso o programa para masa senón o de facer pasta que é moito máis curto e ten suficiente tempo de amasado para o que necesito.  Despois deixo que repouse un pouco a masa e listo.




    Volvemos con brócoli que xa estará frío.  Engadímoslle o queixo relado e o xamón curado.  O meu xamón era en lonchas e desfíxeno un pouco coas mans.  Tamén se lle pode botar en "taquiños" ou substituílo por touciño entrefebrado ou xamón York.  A cuestión é non pasarse co xamón ou a pizza sairá un pouco salgada.  Ao brócoli non lle botamos sal pois con do xamón e o queixo é suficiente.

    Estiramos a masa, estendemos a salsa de tomate e polvoriñamos con ourego.  Incorporamos a mestura de brócoli, xamón e queixo.  Metemos no forno quente a 180º uns 25 a  30 minutos.  A temperatura e o tempo son orientativos; dependen un pouco do noso forno.  Que non vos despiste a aparencia, o sabor é moi bo.  Que aproveite!



 Fonte:  Pimienta rosa

       Ultimamente esta pizza tiene mucho éxito en mi casa, pero ojalá tuviera más:  todavía quedan anti-verduras y es difícil convencerlos; poniéndolas en la mesa y viéndolas...
    
    Sí, ya sé que parecen dos cosas incompatibles:  pizza y brócoli.  Dadle una oportunidad:  no es lo que parece.

  • 500  g de brócoli
  • Salsa de tomate
  • 200 g de queso rallado
  • 70-80 g de jamón serrano
  • Orégano


Para la masa:

  • 300 g de harina
  • 8 g de levadura de panadería
  • 1 cucharadita de sal
  • 1/2 cucharadita de azúcar moreno
  • 150 ml agua
  • 30 ml aceite de oliva


    En primer lugar hay que lavar el brócoli, cortarlo un poco y cocerlo al vapor.  Serán suficientes unos 5-7 minutos:  no podemos dejarlo demasiado cocido que después irá al horno. Cuando pase ese tiempo, lo sacamos y cortamos los ramilletes con una tijera.  Los reservamos.  Mientras, hacemos la masa o cogemos la vía rápida y usamos una comprada.  En mi caso, siempre la hago.  Es cierto que tengo una amasadora que me libera de bastante trabajo.  Pongo en la cubeta los líquidos, la sal, el azúcar moreno, la harina y la levadura en ese orden y hago un poco de trampa:  no uso el programa para masa sino el de hacer pasta que es mucho más corto y tienen suficiente tiempo de amasado para lo que necesito.  Después dejo que repose un poco la masa y listo.
    




    Volvemos con el brócoli que ya estará frío.  Le añadimos el queso rallado y el jamón serrano.  Yo utilicé jamón en lonchas que troceé con las manos.  También se le puede echar en taquitos o sustituirlo por bacon o jamón York.  La cuestión reside en no pasarse con el jamón o la pizza saldrá un poco salada.  Al brócoli no le echamos sal pues con el del jamón y el queso es suficiente.

    Estiramos la masa, extendemos la salsa de tomate y espolvoreamos con orégano.  Incorporamos la mezcla de brócoli, jamón y queso.  La metemos en el horno caliente a 180º entre 25-30 minutos.  La temperatura y el tiempo son orientativos; dependen un poco del horno.  Que no os despiste la apariencia, el sabor es muy bueno.  ¡Buen provecho!




Fuente:  Pimienta rosa


   

sábado, 19 de marzo de 2016

ROSCÓN-TRENZA DE CHOCOLATE

    ROSCÓN-TRENZA DE CHOCOLATE




    Chegou a Semana Santa e hai que ir practicando a receita do roscón.  Aquí, en Galicia, é o agasallo típico que fan os padriños aos seus afillados.  Non se sabe moi ben ata cando:  ata que o afillado se case (algúns non deixarían de regalar roscón nunca), ata a maioría de idade, ata os trinta anos... Seguro que ata que os padriños se cansen.

    Eu teño bastante practicado o roscón;  é quizais unha das sobremesas que mellor me sae, pero esta vez intentei facer algo distinto, en parte porque atopei unha receita que me chamou moito a atención.  E de aí saíu este roscón que non leva ovos, nin manteiga, nin nata,... Pero, "algo levará digo eu?"  Si, algo leva, por suposto, pero non estamos acostumados a facelo con aceite, non si?  E tampouco estamos afeitos a que saia de cor marrón...

  • 500 g de fariña (de forza)
  • 15 g de fermento de panadería
  • 1 culleradiña de aroma de vainilla
  • 2 culleradas de cacao puro (eu empreguei da marca Valor)
  • 260 ml de leite
  • 100 g de azucre
  • 1 culleradiña de café de sal
  • 70 ml de aceite de oliva (0,4º)


Para decorar

  • Azucre moreno humedecido
  • Lacasitos

    Xa sabedes que para amasar emprego a panificadora.  Para min é unha gran axuda.  Na cubeta poño o leite, o aceite, o sal, aroma de vainilla, azucre, o cacao, a fariña e o fermento nesa orde.  Se non temos panificadora faremos un volcán coa fariña e poremos o resto dos ingredientes no interior tendo coidado de que o sal e o fermento non se toquen.  Amasamos e deixamos levedar.  A masa debe quedar branda e elástica, pero non se debe pegar ás mans.

    Se usamos a panificadora deixamos que acabe o programa.  De non ser o caso, deberemos deixar que a masa levede unha hora e media ou dúas e debe estar tapada cun pano lonxe do frío e das correntes de aire.  Unha boa idea pode ser metela no forno apagado.

    Pasado este tempo dividín a masa en tres pois fixen unha trenza en vez de formar unha rosca.  Trenzamos as tres partes e colocámola na fonte do forno cuberta de papel vexetal.  Deixamos levedar outra vez ( un par de horas aproximadamente ou máis se vemos que o precisa).  Quentamos o forno a 180º e mentres vernizamos a trenza con leite e poñemos o azucre moreno humedecido e os lacasitos.  Sempre decoro con azucre branco, pero creo que esta vez quedaba mellor o moreno.  Cociñamos durante 30 minutos e aguantamos as ganas de comelo mentres arrefría.

    Este roscón, ao igual que os demais, aguante ben a conxelación enteiro ou en anacos.  Polo tanto, podemos facelo con antelación por se non temos tempo de cociñar noutro momento ou sacalo en anacos para acompañar o almorzo.

    Na miña casa tamén o bautizaron como "roscón da amizade" xa que foi a merenda perfecta para un grupo de boas amigas. 

    Sen máis:  FELICES PASCUAS.





    Llegó la Semana Santa y hay que ir practicando la receta del roscón.  Aquí, en Galicia, es el regalo típico que hacen los padrinos a sus ahijados.  No se sabe muy bien hasta cuando:  hasta que el ahijado se case (algunos no dejarían de regalar roscón nunca), hasta la mayoría de edad, hasta los treinta años... Seguro que hasta que los padrinos se cansen. 

    Yo ya he practicado bastante el roscón:  es, quizás, uno de los postres que mejor me sale, pero esta vez intenté hacer algo distinto, en  parte porque encontré una receta que me llamó mucho la atención.  Y de ahí salió este roscón que no lleva huevos, ni mantequilla, ni nata,... Pero, "¿algo levará digo eu?"  Sí, algo lleva, por supuesto, pero no estamos acostumbrados a hacerlo con aceite, ¿verdad?  Y tampoco es muy común su color marrón...


  • 500 g de harina (de fuerza)
  • 15 g de levadura de panadería
  • 1 cucharadita de aroma de vainilla
  • 2 cucharadas de cacao puro (yo utilicé de la marca Valor)
  • 260 ml de leche
  • 100 g de azúcar
  • 1 cucharadita de café de sal
  • 70 ml de aceite de oliva (0,4º)


Para decorar

  • Azúcar moreno humedecido
  • Lacasitos

    Ya sabéis que para amasar uso la panificadora.  Para mi es una gran ayuda.  En la cubeta pongo la leche, el aceite, la sal, aroma de vainilla, azúcar, cacao, harina y levadura en ese orden.  Si no tenemos panificadora haremos un volcán con la harina y pondremos el resto de los ingredientes en el interior teniendo cuidado de que la sal y la levadura no se toquen.  Amasamos y dejamos leudar.  La masa debe quedar blanda y elástica, pero no se debe pegar a las manos.
    
    Si usamos la panificadora dejamos que acabe el programa.  Si no es el caso, deberemos dejar que la masa leude una hora y media o dos y debe estar tapada con un paño lejos del frío y de las corrientes de aire.  Una buena idea puede ser meterla en el horno apagado.
    
    Pasado este tiempo dividí la masa en tres pues hice una trenza en vez de formar una rosca.  Trenzamos las tres partes y la colocamos en la fuente de horno cubierta de papel vegetal.  Dejamos leudar otra vez (un par de horas aproximadamente o más si vemos que lo necesita).  Calentamos el horno a 180º y mientras barnizamos la trenza con leche y ponemos el azúcar moreno humedecido y los lacasitos.  Siempre decoro con azúcar blanco, pero creo que esta vez quedaba mejor el moreno.  Cocinamos durante 30 minutos y aguantamos las ganas de comerlo mientras enfría.
     
    Este roscón, al igual que los demás, aguanta bien la congelación entero o en trozos.  Por tanto, podemos hacerlo con antelación por si no tenemos tiempo de cocinar en otro momento o sacarlo en trozos para acompañar el desayuno.
    
    En mi casa también lo bautizaron como "roscón de la amistad" ya que fue la merienda perfecta para un grupo de buenas amigas.
   
    Sin más:  FELICES PASCUAS.


domingo, 22 de noviembre de 2015

ÁRBORE DE NADAL

    ÁRBOL DE NAVIDAD



    Si, estamos en novembro pero xa vai sendo hora de pensar no Nadal.  Total, xa o temos asumido.  Cantas tabletas de turrón levades comidas xa?  Unhas cantas.   O alumeado xa está posto e falta pouco para o seu acendido.  E cantos anuncios de xoguetes e colonia temos visto a estas alturas?  Uns cantos.  Así que hai sitio para a miña árbore de Nadal.  Unha árbore con historia desde que o xoves a miña curmá Sara me envía un enlace a un blog italiano e eu acepto o reto.  Ese foi o desencadeante.  Xa sabemos que fai falta pouco para provocarme.  O reto é mutuo:  a ela tócalle sen glute e sen lactosa mentres que o meu será sen ovo. E aquí estou fabricando unha árbore:  non se pode dicir que non me anticipo desta volta.


  • 475 g de fariña de forza
  • 50 ml de aceite de xirasol
  • 250 ml de leite
  • Un chisco de sal
  • 20 g de azucre
  • 15 g de fermento fresco de panadería


  • Nutella
  • 75 gr de abelás


  • Azucre moreno
  • Lacasitos

    Así que puxen en funcionamento a panificadora para amasar todos os ingredientes da masa  Despois do amasado e o levedado, dividín a masa en tres partes e estireina. 

    Puxen a primeira das masas estiradas nun papel vexetal e unteina con Nutella.  Para que resultara máis doado este paso, quentei a nutella medio minuto no microondas.  Despois polvoriñei con avelá moída.  Puxen enriba a segunda masa estirada e repetín o proceso.  Terminei coa terceira masa.  Dinlle forma despois de árbore de Nadal.  Podedes ollar as fotografías ou consultar o video do blog orixinal.  Aprovéitase todo, incluso os recortes servirán para facer os adornos da árbore.


    Adornei a árbore cun pouco de azucre moreno e metino non forno quente a 180º durante 30 minutos.  Cando arrefriou un pouco, incorporei os lacasitos.


    Agora toca esperar polo de Sara.
    Déixovos cos preparativos do Nadal.
    Fonte: makyincucina




    Sí, estamos en noviembre pero ya va siendo hora de pensar en la Navidad.  Total, ya lo tenemos asumido.  ¿Cuántas tabletas de turrón habéis comido ya?  Unas cuantas.  El alumbrado ya está puesto y falta poco para su encendido.  ¿Y cuantos anuncios de juguetes y colonia hemos visto a estas alturas?  Unos cuantos.  Así que hay sitio para mi árbol de Navidad.  Un árbol con historia desde que el jueves mi prima Sara me envía un enlace a un blog italiano y yo acepto el reto.  Ese fue el desencadenante.  Ya saber que hace falta poco para provocarme.  El reto es recíproco:  a ella le toca sin gluten y sin lactosa mientras que el mío será sin huevo.  Y aquí estoy fabricando un árbol:  no se puede decir que no me anticipo,esta vez.

  • 475 g de harina de fuerza
  • 50 ml de aceite de girasol
  • 250 ml de leche
  • Una pizca de sal
  • 20 g de azúcar
  • 15 g de levadura fresca de panadería


  • Nutella
  • 75 gr de avellanas


  • Azúcar moreno
  • Lacasitos

    Así que puse en funcionamiento la panificadora para amasar todos los ingredientes de la masa.  Después del amasado y el leudado, dividí la masa en tres partes y la estiré.
    
    Puse la primera de las masas estiradas en un papel vegetal y la unté con Nutella.  Para que resultar más fácil este paso, calenté la Nutella medio minuto en el microondas.  Después espolvoreé con avellana molida.  Puse encima la segunda masa estirada y repetí el proceso.Y por último, la tercera masa.  Le di forma de árbol de Navidad.  Podéis ver las fotos o consulta el vídeo del blog original.  Se aprovecha todo, incluso los recortes servirán para hacer los adornos del árbol.



     
    Adorné el árbol con un poco de azúcar moreno y lo metí en horno caliente a 180º durante 30 minutos.  Cuando enfrió un poco, incorporé los lacasitos.


    Ahora toca esperar por el de Sara.
    Os dejo con los preparativos de Navidad.

domingo, 15 de noviembre de 2015

CABACIÑAS DE SAMAÍN

    CALABAZAS DE SAMAÍN


    "Os celtas celebraban co Samaín o paso do ano, a fin do tempo das colleitas e, con el do ano vello, e o comezo do inverno e, con el, do ano novo.  Igualmente, o Samaín era o momento no que as ánimas dos mortos retornaban ás súas casas para visitar os familiares aínda vivos.  Nesta visita aproveitaban para buscar alimento e quentarse co lume da lareira, polo que era costume deixar o lume aceso nesta noite e nunca varrer a lareira para non afastar as ánimas; por veces tamén se deixaba unha cadeira baleira, co seu servizo de comida e bebida, para que as ánimas se achegasen á mesa familiar.
    Coincidía así, nesta noite do 31 de outubro ó 1 de novembro e tamén ó 2 de novembro, a festa do paso dun ano a outro, co momento da apertura ás animas do outro mundo.
    Pero outras fontes dan unha explicación contraria.  A chegada das ánimas nesta noite representaba un potencias perigo do que se defendían colocando sobre os muros ou nos vaos das paredes as caveiras dos seus inimigos, para que as ánimas que puidesen vir non se achegase ós castros nin ás casas.  Dentro desas caveiras colocaban unha candea de sebo acesa.
    Disque, nestas mesmas datas, prendíanse lumes sagrados e que con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas.  Estas fogueiras tamén podían cumprir o obxectivo de guiar os mortos na escuridade da noite e facilitarlles así que atopasen os seus fogares e os seus parentes.
    Afírmase que polo samaín era costume baleirar nabos de gran tamaño para pórlles dentro candeas, e esta tradición, conservada en Irlanda, puido ter sido exportada aos Estados Unidos de América polos irlandeses coas migraciós a este país no século XIX e comezos do XX.  De ser así, a tradición tería continuidade nas festas de Halloween, do que sería o seu precedente, nunha adaptación do samaín na cultura estadounidense, semellante a un entroido, na que os nabos foron substituídos por grandes cabazas.  Co paso do tempo, a influencia cultural estadounidense no resto do mundo conseguiu que Halloween regresase a Europa para converterse nunha festividade cada vez máis popular. " Galipedia.

    Agora que xa sabemos de onde ven o Samaín, contareivos que os meus pais recolleron as cabazas e había unha moi madura.  Miña nai coceuna e eu encargueime de buscarlle uso.  Tampouco foi inmediato:  aproveitei para conxelala en porcións mentres atopaba a receita apropiada.

    A busca levoume a dous blogs nos que me inspirei:  un deles serviume como base da receita (Kanela y limón) e o outro para darlle forma ás cabaciñas (entresabores).

    Podo asegurar que entran polos ollos e sen comer non quedan.


  • 200 g. de leite condensado
  • 250 g. de cabaza cocida
  • 40 g. de manteiga branda
  • 1 culleradiña de sal
  • 60 ml. de leite
  • 1 cullerada de mel
  • 25 g. de fermento fresco de panadería
  • 600-625 g. de fariña de forza
  • Anacardos
  • Leite para vernizar
  • Azucre humedecido para decorar
  • Mel con auga para vernizar despois de cocidos

    Con tempo tempos que sacar a manteiga da neveira para que abrande.

    Para amasar empreguei a panificadora, que me aforra moito traballo.  Primeiro triturei a cabaza xunto cos 60 ml de leite e boteinos na cubeta.  A continuación engadín o leite condensado, a manteiga, o sal e a cullerada de mel.  Cubrín coa fariña e, por último, engadín o fermento.  Deixei que a panificadora fixese o seu traballo de amasado e levado.  De non ter, amasamos e deixamos nun recipiente cuberto cun pano ata que dobre o seu volume.


    Unha vez que tivo levedado a masa cortei pequenas porcións (20-22).  Fago unha bóla metendo a masa cara abaixo, como cando metemos as sabas debaixo do colchón ao facer a cama, doulle uns cortes coas tesoiras (5 ou 6) e colócolle una anacardo no medio simulando o rabiño da cabaza.


    Vernízoas con leite e deixo que volvan medrar.  Antes de metelas no forno, púxenlles o azucre humedecido.  O forno quentámolo a 200º e cando metemos os bolos baixamos a 180º.  Eu puxen a resistencia inferior máis a superior e o ventilador.  Tardaron entre 10 e 12 minutos en facerse.


    Ao sacalos deixamos que arrefríen nunha rella.  Despois vernizámolos cunha mestura de mel con auga (unha cullerada de mel cunha de auga).  Isto daralles brillo, pero tamén axudará a que se conserven.  Necesitaredes que se conserven?  Eu creo que non.




    "Los celtas celebraban con el Samaín el paso del año, el fin del tiempo de las cosechas y, con él, del año viejo, y el comienzo del invierno y, con él, del año nuevo.  Igualmente, el Samaín era el momento en el que las ánimas de los muertos retornaban a sus casas para visitar los familiares aún vivos.  En esta visita aprovechaban para buscar alimento y calentarse con el fuego del lar, por lo que era costubre dejar el fuego encendido en esta noche y nunca barrer el lar para no alejar las ánimas; a veces también se dejaba una silla vacía, con su servicio de comida y bebida, para que las ánimas se acercaran a a la mesa familiar.
    Coincidía así, en esta noche de 31 de octubre a 1 de noviembre y también a 2 de noviembre, la fiesta del paso de un año a otro, con el momento de la apertura a las ánimas del otro mundo.
    Pero otras fuentes dan una explicación contraria.  La llegada de las ánimas en esta noche representaba un potencial peligro del que se defendían colocando sobre los muros o en los vados de las paredes las calaveras de sus enemigos, para que las ánimas que pudieran venir no se acercaran a los castros ni a las casas.  Dentro de esas calaveras colocaban una vela de sebo encendida.
    Por lo visto, en estas mismas fechas, se prendían fuegos sagrados y que con esta hoguera inicial se alimentaban los lares de todas las casas.  Estas hogueras también podían cumplir el objetivo de guiar los muertos en la oscuridad de la noche y facilitarles así que encontaran sus hogares y sus parientes.
    Se afirma que por el samaín era costumbre vaciar nabos de gran tamaño para ponerles dentro velas, y esta tradición, conservada en Irlanda, pudo haber sido exportada a los Estados Unidos de América por los irlandeses con las migraciones a este país en el siglo XIX y comienzos del XX.  De ser así, la tradición tendría continuidad en las fiestas de Halloween, del que sería su precedente, en una adaptación del samaín en la cultura estadounidense, semejante a un carnaval, en la que los nabos fueron sustituídos por grandes calabazas.  Con el paso del tiempo, la influencia cultural estadounidense en el resto del mundo consiguió que el Halloween regresara a Europa para convertirse en una festividad cada vez más popular." Traducción de Galipedia.


    Ahora que ya sabemos de donde viene el Samaín, os contaré que mis padres recogieron las calabazas y había una muy madura.  Mi madre la coció y yo me encargué de buscarle uso.  Tampoco fue inmediato:  aproveché para congelarla en porciones mientras encontraba la receta apropiada.

    La búsqueda me llevó a dos blogs en los que me inspiré:  uno de ellos me sirvió como base de la receta (Kanela y limón) y el otro para darle forma a las calabazas (entresabores).

    Puedo asegurar que entran por los ojos y no quedan sin comer.


  • 200 g. de leche condensada
  • 250 g. de calabaza cocida
  • 40 g. de mantequilla blanda
  • 1 cucharadita de sal
  • 60 ml. de leche
  • 1 cucharada de miel
  • 25 g. de levadura fresca de panadería
  • 600-625 g. de harina de fuerza
  • Anacardos
  • Leche para barnizar
  • Azúcar humedecido para decorar
  • Miel con agua para barnizar después de cocidos

    Con tiempo tenemos que sacar la mantequilla de la nevera para que ablande.

    Para amasar utilicé la panificadora, que me ahorra mucho trabajo.  Primero trituré la calabaza junto con los 60 ml de leche y los eché en la cubeta.  A continuación añadí la leche condensada, la mantequilla, la sal y la cucharada de miel.  Cubrí con la harina y, por último, añadí la levadura.  Dejé que la panificadora hiciera su trabajo de amasado y levado.  Si no tenemos, amasamos y dejamos en un recipiente cubierto con un paño hasta que doble su volumen.


    Cuando ya había leudado la masa corté pequeñas porciones (20-22).  Hago una bola metiendo la masa hacia abajo, como cuando metemos las sábanas debajo del colchón al hacer la cama, le doy unos cortes con las tijeras (5 o 6) y le coloco un anacardo en el medio simulando el rabito de la calabaza.


    Las barnizo con leche y dejo que vuelvan a crecer.  Antes de meterlas en el horno, les puse el azúcar humedecido.  El horno lo calentamos a 200º y cuando metemos los bollos bajamos a 180º.  Yo puse la resistencia inferior además de la superior y el ventilador.  Tardaron entre 10 y 12 minutos en hacerse.


    Al sacarlos dejamos que enfríen en una rejilla.  Después los barnizamos con una mezcla de miel con agua (una cucharada de miel con una de agua).  Esto les dará brillo, pero también ayudará a que se conserven.  ¿Necesitaréis que se conserven?  Yo creo que no.


lunes, 3 de agosto de 2015

PIZZA DE VERDURAS E ATÚN

    PIZZA DE VERDURAS Y ATÚN


    - Poderías levar uns poucos pementos.
    - Non queres tomates?  Temos moitos na horta...
    - Xa non sei que facer coas cabaciñas...
    - Non che farán falta cebolas?

    E así cada vez que vou a casa dos meus pais.   A verdade, parece que vou facer a compra en vez de visitalos.  Meu pai plantou e plantou e agora madura todo xunto.  Sen contar coa cantidade de froita da temporada.  Teño moita sorte.

    E despois xa sabedes o difícil que é facer que se coma a suficiente cantidade de verdura na casa:  hai que darlle voltas á cabeza.  Niso estaba cando atopei esta receita.  A verdade é que non a seguín exactamente, pero o resultado foi bo.  Aínda así conseguir que todos coman verduras...

    Pareceume interesante o feito de incorporar queixo relado na masa da pizza.  Estaba intrigada co resultado.  A masa resultante quedou bastante suave e lixeira, non rompía ao estirala e despois de enfornear non quedou nada graxa.

  • 250 gr de fariña
  • 100 ml de auga
  • 80 ml de aceite
  • 1 culleradiña de ourego
  • 1 culleradiña de sal
  • 1/2 culleradiña de azucre moreno
  • 15 gr de fermento fresco de panadería
  • 150 gr de queixo relado mozzarela
  • 1 cebola
  • 2 ou 3 tomates
  • 1/2 pemento vermello
  • 1 cabaciña
  • 100 gr de atún
  • 2 ou 3 follas de alfábega



    Coa fariña, o sal, o azucre, o ourego, auga, aceite, 50 gr de queixo relado e o fermento facemos unha masa que deixamos repousar unha hora aproximadamente.

    Mentres cortamos a cebola en láminas finas, o pemento en tiras e a cabaciña en tiras anchas.  Para cortar a cabaciña axudeime dun pelador despois de pelala, pero podedes pasar sen sacarlle a pel.  Nun pouquiño de aceite pasamos as verduras ata que amolezan.  Reservámolas.



    Escorremos o atún e lavamos e picamos moi finas as follas de alfábega.  Tamén cortamos os tomates en rodas.



    Estiramos a masa e cubrímola coas rodas de tomates.  Despois polvoriñamos co resto do queixo relado ou poñemos rodas de mozzarela (así era a receita orixinal).  Enriba as verduras e ao forno a 200º unha media hora.



    Cando a saquemos será o momento de engadir o atún e a alfábega picada.

Fonte:  Cocina Fácil 211



    - Podrías llevar unos pocos pimientos.
    - ¿No quieres tomates?  Tenemos muchos en la huerta...
    - Ya no sé qué hacer con los calabacines...
    - ¿No te harán falta cebollas?

    Y así cada vez que voy a casa de mis padres.  La verdad, parece que voy a hacer la compra en vez de visitarlos.  Mi padre plantó y plantó y ahora madura todo junto.  Sin contar con la cantidad de fruta de temporada.  Tengo mucha suerte.

   Y después ya sabéis lo difícil que es hacer que se coma la suficiente cantidad de verdura en casa:  hay que darle vueltas a la cabeza.  En eso estaba cuando encontré esta receta.  La verdad es que no la seguí exactamente, pero el resultado fue bueno.  Pero conseguir que todos coman verdura...

   Me pareció interesante el hecho de incorporar queso rallado en la masa de la pizza.  Estaba intrigada con el resultado.  La masa resultante quedó bastante suave y ligera, no rompió al estirarla y después de hornear no quedó nada grasa.

  • 250 gr de harina
  • 100 ml de agua
  • 80 ml de aceite
  • 1 cucharadita de orégano
  • 1 cucharadita de sal
  • 1/2 cucharadita de azúcar moreno
  • 15 gr de levadura fresca de panadería
  • 150 gr de queso rallado mozzarela
  • 1 cebolla
  • 2 ou 3 tomates
  • 1/2 pimiento rojo
  • 1 calabacín
  • 100 gr de atún
  • 2 ou 3 hojas de albahaca



    Con la harina, sal, azúcar, orégano, agua, aceite, 50 gr de queso rallado y la levadura hacemos una masa que dejamos reposar una hora aproximadamente.
    
    Mientras cortamos la cebolla en láminas finas, el pimiento en tiras y el calabacín en tiras anchas.  Para cortar el calabacín me ayudé de un pelador después de pelarla, pero podéis pasar sin sacarle la piel.  En un poco de aceite pasamos las verduras hasta que ablanden.  Las reservamos.



    Escurrimos el atún y lavamos y picamos muy finas las hojas de albahaca.  También cortamos los tomates en rodajas.



    Estiramos la masa y la cubrimos con las rodajas de tomates.  Después espolvoreamos el resto del queso rallado o ponemos rodajas de mozzarela (así era la receta original).  Encima las verduras y al horno a 200º una media hora. 



    Cuando la saquemos será el momento de añadir el atún y la albahaca picada.

Fuente:  Cocina Fácil 211

sábado, 6 de junio de 2015

ROSCÓN DE PASCUA (sen glute, sen lactosa)

    ROSCÓN DE PASCUA (sin gluten, sin lactosa)


    Miña curmá e mais eu tiñamos un plan.  Non pensedes, nada especial.  En Semana Santa iriamos a Neiras e fariamos un novo roscón:  ademais dos habituais e do que non leva ovo, queriamos experimentar con un sen glute e sen lactosa por ser ela intolerante ás dúas cousas.


    Despois de moito buscar e consultar xa nos decidiramos a adaptar a receita do blogue "Las delicias de Pilar" e levabamos os ingredientes preparados.

    Xa sabedes que ás veces as cousas tórcense ou como dirían outros "o destino é caprichoso".  A cuestión foi que a chamaron para ir traballar e eu pasei de ser pinche de cociña a ter a responsabilidade de que saíra algo parecido a un roscón, que ademais tivera sabor a roscón e, por suposto, que fora comestible.

    Pois, aló imos.


  • 280 gr de fariña panificable Proceli
  • 120 gr de fariña Mix B de Schar
  • 2 ovos
  • 150 gr de azucre glas
  • 130 ml de leite sen lactosa
  • 50 gr de manteiga sen lactosa
  • 1 culleradiña de café de esencia de anís
  • 30 gr de fermento fresco de panadería
  • 1/2 culleradiña de sal
  • 4 gr de goma xantana


    Temperei un pouco de leite e desfixen o fermento.
    Temperei o resto do leite xunto coa manteiga.  Incorporei os ovos batidos e o azucre glas.  Engadín a esencia de anís e o leite co fermento.

    Pouco a pouco engadín a fariña xunto co sal e a goma xantana amasando ao mesmo tempo.  É máis fácil se empregamos unha peneira; a fariña queda máis aireada e sen grumos.


    Non vos vou enganar:  foi difícil de amasar.  Pégase moito ás mans, incluso despois de amasar costa sacala e despegala baixo a auga.  Se untamos as mans con aceite será un pouco máis fácil, pero só un pouco.


    E agora ten que medrar.  Iso si que foi unha odisea.  Despois de contemplar o roscón varias veces nun par de horas, decidín poñelo preto da cociña de leña e foi entón cando aumentou de volume.



    Para darlle forma volvín untar as mans cun pouco de aceite e deixei que medre outra vez.


    Vernicei con ovo batido e adornei con cereixas e laranxa confeitadas ademais de azucre humedecido.



    Metino no forno da cociña de leña a uns 180º-190º e vixiando que non se queimara.  De vez en cando abrín a porta pois nesta cociña é difícil controlar a temperatura e podía pasarme de calor.  Tamén metín un tanque con auga para crear vapor e favorecer que saíra máis esponxoso.


    Despois de media hora saqueino, deixeino arrefriar  e sacou este aspecto:



    Mi prima y yo teníamos un plan.  No penséis, nada especial.  En Semana Santa iríamos a Neiras y haríamos un nuevo roscón:  además de los habituales e del que no lleva huevo, queríamos experimentar con uno sin gluten y sin lactosa por ser ella intolerante a las dos cosas.


    Después de mucho buscar y consultar ya nos habíamos decidido a adaptar la receta del blog "Las delicias de Pilar" y llevábamos los ingredientes preparados.

    Ya sabéis que a veces las cosas se tuercen o como dirían otros "el destino es caprichoso".  La cuestión fue que la llamaron para ir a trabajar y yo pasé de ser pinche de cocina a tener la responsabilidad de que saliera algo parecido a un roscón, que además tuviera sabor a roscón y, por supuesto, fuera comestible.

    Pues, allá vamos.



  • 280 gr de harina panificable Proceli
  • 120 gr de harina Mix B de Schar
  • 2 huevos
  • 150 gr de azúcar glas
  • 130 ml de leche sin lactosa
  • 50 gr de mantequilla sin lactosa
  • 1 cucharadita de café de esencia de anís
  • 30 gr de levadura fresca de panadería
  • 1/2 cucharadita de sal
  • 4 gr de goma xantana


    Templé un poco de leche y deshice la levadura.
    Templé el resto de la leche junto con la mantequilla.  Incorporé los huevos batidos y el azúcar glas.  Añadí la esencia de anís y la leche con la levadura.
    

      Poco a poco añadí la harina junto con la sal y la goma xantana amasando al mismo tiempo.  Es más fácil si utilizamos un tamizador; la harina queda más aireada y sin grumos.


    No os voy a engañar:  fue difícil amasar.  Se pega mucho a las manos, incluso después cuesta sacar la masa y despegarla bajo el agua.  Si untamos las manos con aceite será un poco más fácil, pero sólo un poco.


    Y ahora tiene que crecer.  Eso sí que fue una odisea.  Después de contemplar el roscón varias veces en un par de horas, decidí ponerlo cerca de la cocina de leña y fue entonces cuando aumentó de volumen.




   Para darle forma volví a untar las manos con un poco de aceite y dejé que volviera a crecer.
    


     Barnicé con huevo batido y adorné con cerezas y naranja confitadas además de azúcar humedecido.


    Lo metí en el horno de la cocina de leña a unos 180º-190º y vigilando que no se quemara.  De vez en cuando abría la puerta pues en esta cocina es difícil controlar la temperatura y podía pasarme de calor.  También metí un tanque con agua para crear vapor y favorecer que saliera más esponjoso.



    Después de media hora lo saqué, lo dejé enfriar y sacó este aspecto: