lunes, 6 de julio de 2015

QUICHE DE CABACIÑA E ALLO PORRO (SEN OVO)

    QUICHE DE CALABACÍN Y PUERRO (SIN HUEVO)


    A culpa é da miña nai.  Si da miña nai e da cantidade e calidade de cabaciñas que ten na horta.  Ademais á miña familia non lle gustan as cremas de verduras e hai que buscar outra maneira de comelas.  Si, tamén podemos facer cabaciñas rebozadas, pero non sempre se pode estar pensando en sobremesas.



  • 1 lámina de masa quebrada ou brisa
  • 1/2 cabaciña grande
  • 2 allos porros
  • Unha cullerada de manteiga
  • 200 ml de nata para cociñar
  • 100 gr de touciño entrefebrado en anacos
  • 50 gr de queixo relado
  • Un chisco de sal e pementa

    Quentamos o forno a 220 º.  Estendemos a masa nun molde redondo, picamos a superficie un garfo e metemos uns 10  minutos no forno.  Podemos cubrir a superficie cun papel vexetal e garavanzos para que a masa non suba.  Eu non o fixen:  o paquete da masa poñía que non subía e decidín probar.  Subiu un chisco, case nada.


    Mentres preparamos o recheo.  Derretemos a manteiga e engadimos o allo porro cortado en anacos pequenos.  Cando empeza a abrandarse incorporamos a cabaciña que teremos pelada e cortada tamén en anacos pequenos.  Deixamos que evapore o líquido que solta.  Ao mesmo tempo nunha tixola tostamos un pouco o touciño e reservamos.  Cando se evapore a auga da calabaciña incorporamos a nata e deixamos que espese un pouco.  Retiramos e engadimos o queixo relado e o touciño ademais do sal e a pementa.

    Incorporamos o recheo á masa e volvemos enfornar.  Deixamos que se cociñe uns 25 minutos máis ou ata que colla cor dourada. 





    La culpa es de mi madre.  Sí de mi madre y de la cantidad y calidad de calabacines que tiene en la huerta.  Además a mi familia no le gustan las cremas de verduras y hay que buscar otra manera de comerlos.  Sí, también podemos hacer calabacín rebozado, pero no se puede estar pensando siempre en postres. 




  • 1 lámina de masa quebrada o brisa
  • 1/2 calabacín grande
  • 2 puerros
  • Una cucharada de mantequilla
  • 200 ml de nata para cocinar
  • 100 gr de bacon
  • 50 gr de queso rallado
  • Una pizca de sal e pimienta

    Calentamos el horno a 220º.  Extendemos la nasa en un molde redondo, pinchamos la superficie con un tenedor y metemos unos 10 minutos en el horno.  Podemos cubrir la superficie con un papel vegetar y garbanzos para que la masa no suba.  Yo no lo hice:  el paquete de masa ponía que no subía y decidí probar.  Subió una pizca, casi nada.



    Mientras preparamos el relleno.  Derretimos la mantequilla y añadimos el puerro cortado en trozos pequeños.  Cuando empieza a ablandarse incorporamos el calabacín que tendremos pelado y cortado también en trozos pequeños.  Dejamos que se evapore el líquido que suelta.  Al mismo tiempo en un sartén doramos un poco el bacon y reservamos.  Cuando se evapore el agua del calabacín incorporamos la nata y dejamos que espese un poco.  Retiramos y añadimos el queso rallado y el bacon además de salpimentar.

   Incorporamos el relleno a la masa y volvemos a hornear.  Dejamos que se cocine unos 25 minutos más o hasta que coja color dorado.



    

sábado, 20 de junio de 2015

CABACIÑA REBOZADA

    CALABACÍN REBOZADO

    Hoxe traio unha receita con ovo, cousa que non fago case nunca;  escapo deste tipo de receitas polo "estrés" que me produce meter ovo na cociña.  Aproveito que teño á miña filla de campamento e podo airear a casa e lavar todo antes de que volva.

    É un prato deses que me traslada á miña infancia.  Non sei de onde saíu a receita, eu aprendina da miña nai.  E non pensedes que é un aperitivo:  trátase dunha sobremesa.

Cabaciña
Fariña
Ovos
Azucre
Aceite de xirasol


    As cantidades irán en función do tamaño da cabaciña.  Podedes precisar máis ou menos ovos e fariña.  Eu precisei dous e parte doutro.


    En primeiro lugar hai que pelar a cabaciña e despois cortala en toros o máis delgados posible.  Poñemos a tixola ó lume, pasamos os toros por fariña e ovo batido e fritímolos.  Deixámolos nun papel de cociña para eliminar o exceso de aceite e polvoriñámolos con azucre.  Bo proveito.



    Hoy traigo una receta con huevo, cosa que no hago casi nunca; escapo de este tipo de recetas por el "estrés" que me produce meter huevo en la cocina.  Aprovecho que tengo a mi hija de campamento y puedo airear la casa y lavar todo antes de que vuelva.

    Es un plato de esos que me traslada a la infancia.  No sé de dónde salió la receta, yo la aprendí de mi madre.  Y no penséis que es un aperitivo:  se trata de un postre.
    
Calabacín
Harina
Huevos
Azúcar
Aceite de girasol


    Las cantidades irán en función del tamaño del calabacín.  Podéis necesitar más o menos huevos y harina.  A mi me hicieron falta dos huevos y parte de otro.
    

    En primer lugar hay que pelar el calabacín y después cortarlo en rodajas lo más delgadas posible.  Ponemos la sartén al fuego, pasamos las rodajas por harina y huevo batido y las freímos.  Las dejamos sobre un papel de cocina para eliminar el exceso de aceite y las espolvoreamos con azúcar.  Buen provecho.



  

sábado, 6 de junio de 2015

ROSCÓN DE PASCUA (sen glute, sen lactosa)

    ROSCÓN DE PASCUA (sin gluten, sin lactosa)


    Miña curmá e mais eu tiñamos un plan.  Non pensedes, nada especial.  En Semana Santa iriamos a Neiras e fariamos un novo roscón:  ademais dos habituais e do que non leva ovo, queriamos experimentar con un sen glute e sen lactosa por ser ela intolerante ás dúas cousas.


    Despois de moito buscar e consultar xa nos decidiramos a adaptar a receita do blogue "Las delicias de Pilar" e levabamos os ingredientes preparados.

    Xa sabedes que ás veces as cousas tórcense ou como dirían outros "o destino é caprichoso".  A cuestión foi que a chamaron para ir traballar e eu pasei de ser pinche de cociña a ter a responsabilidade de que saíra algo parecido a un roscón, que ademais tivera sabor a roscón e, por suposto, que fora comestible.

    Pois, aló imos.


  • 280 gr de fariña panificable Proceli
  • 120 gr de fariña Mix B de Schar
  • 2 ovos
  • 150 gr de azucre glas
  • 130 ml de leite sen lactosa
  • 50 gr de manteiga sen lactosa
  • 1 culleradiña de café de esencia de anís
  • 30 gr de fermento fresco de panadería
  • 1/2 culleradiña de sal
  • 4 gr de goma xantana


    Temperei un pouco de leite e desfixen o fermento.
    Temperei o resto do leite xunto coa manteiga.  Incorporei os ovos batidos e o azucre glas.  Engadín a esencia de anís e o leite co fermento.

    Pouco a pouco engadín a fariña xunto co sal e a goma xantana amasando ao mesmo tempo.  É máis fácil se empregamos unha peneira; a fariña queda máis aireada e sen grumos.


    Non vos vou enganar:  foi difícil de amasar.  Pégase moito ás mans, incluso despois de amasar costa sacala e despegala baixo a auga.  Se untamos as mans con aceite será un pouco máis fácil, pero só un pouco.


    E agora ten que medrar.  Iso si que foi unha odisea.  Despois de contemplar o roscón varias veces nun par de horas, decidín poñelo preto da cociña de leña e foi entón cando aumentou de volume.



    Para darlle forma volvín untar as mans cun pouco de aceite e deixei que medre outra vez.


    Vernicei con ovo batido e adornei con cereixas e laranxa confeitadas ademais de azucre humedecido.



    Metino no forno da cociña de leña a uns 180º-190º e vixiando que non se queimara.  De vez en cando abrín a porta pois nesta cociña é difícil controlar a temperatura e podía pasarme de calor.  Tamén metín un tanque con auga para crear vapor e favorecer que saíra máis esponxoso.


    Despois de media hora saqueino, deixeino arrefriar  e sacou este aspecto:



    Mi prima y yo teníamos un plan.  No penséis, nada especial.  En Semana Santa iríamos a Neiras y haríamos un nuevo roscón:  además de los habituales e del que no lleva huevo, queríamos experimentar con uno sin gluten y sin lactosa por ser ella intolerante a las dos cosas.


    Después de mucho buscar y consultar ya nos habíamos decidido a adaptar la receta del blog "Las delicias de Pilar" y llevábamos los ingredientes preparados.

    Ya sabéis que a veces las cosas se tuercen o como dirían otros "el destino es caprichoso".  La cuestión fue que la llamaron para ir a trabajar y yo pasé de ser pinche de cocina a tener la responsabilidad de que saliera algo parecido a un roscón, que además tuviera sabor a roscón y, por supuesto, fuera comestible.

    Pues, allá vamos.



  • 280 gr de harina panificable Proceli
  • 120 gr de harina Mix B de Schar
  • 2 huevos
  • 150 gr de azúcar glas
  • 130 ml de leche sin lactosa
  • 50 gr de mantequilla sin lactosa
  • 1 cucharadita de café de esencia de anís
  • 30 gr de levadura fresca de panadería
  • 1/2 cucharadita de sal
  • 4 gr de goma xantana


    Templé un poco de leche y deshice la levadura.
    Templé el resto de la leche junto con la mantequilla.  Incorporé los huevos batidos y el azúcar glas.  Añadí la esencia de anís y la leche con la levadura.
    

      Poco a poco añadí la harina junto con la sal y la goma xantana amasando al mismo tiempo.  Es más fácil si utilizamos un tamizador; la harina queda más aireada y sin grumos.


    No os voy a engañar:  fue difícil amasar.  Se pega mucho a las manos, incluso después cuesta sacar la masa y despegarla bajo el agua.  Si untamos las manos con aceite será un poco más fácil, pero sólo un poco.


    Y ahora tiene que crecer.  Eso sí que fue una odisea.  Después de contemplar el roscón varias veces en un par de horas, decidí ponerlo cerca de la cocina de leña y fue entonces cuando aumentó de volumen.




   Para darle forma volví a untar las manos con un poco de aceite y dejé que volviera a crecer.
    


     Barnicé con huevo batido y adorné con cerezas y naranja confitadas además de azúcar humedecido.


    Lo metí en el horno de la cocina de leña a unos 180º-190º y vigilando que no se quemara.  De vez en cuando abría la puerta pues en esta cocina es difícil controlar la temperatura y podía pasarme de calor.  También metí un tanque con agua para crear vapor y favorecer que saliera más esponjoso.



    Después de media hora lo saqué, lo dejé enfriar y sacó este aspecto:  



    

martes, 2 de junio de 2015

GALLETAS RECHEAS DE MARMELADA

    GALLETAS RELLENAS DE MERMELADA
 
    Teño que dar as grazas aos Reis Magos:  eles foron os que me trouxeron as formas para facer estas galletas.  Tamén me deixaron uns libros de repostería que irei usando pouco a pouco.
 
 
    A verdade é que tiña moitas ganas de facer unhas galletas recheas e este agasallo deume a escusa perfecta.  Por se fora pouco, esta era a última marmelada de framboesa que quedaba na casa; na próxima colleita terei que repetilas.
 
  • 200 gr de manteiga
  • 125 gr de azucre
  • 350 gr de fariña
  • 1 cullerada de zume de limón
  • 20 ml de leite
  • Un chisco de sal
  • Marmelada
  • Azucre en po
 
    Como en moitas receitas, temos que ter a precaución de sacar a manteiga con tempo da neveira; necesitamos que amoleza a temperatura ambiente antes de amasar.
 
    Mesturamos e amasamos todos os ingredientes agás a marmelada e o azucre en po.
 
    Estiramos a masa e imos facendo as galletas tendo en conta que de cada forma ten que haber dúas:  unha con buraco e outra sen buraco.
 
 
    Metémolas no forno a 200º uns 10 minutos ou ata que collan cor dourada, que pode ser antes.
 
    Despois deixámolas arrefriar antes de poñerlles un pouco de marmelada para unir cada parella.  Polvoriñamos azucre en po e facemos esforzos para non comer demasiadas.
 
 
    Tengo que dar las gracias a los Reyes Magos:  ellos fueron los que me regalaron las formas para hacer estas galletas.  También me dejaron unos libros de repostería que iré usando poco a poco.
 
 
    La verdad es que tenía muchas ganas de hacer unas galletas rellenas y este regalo de dio la excusa perfecta.  Por si fuera poco, esta era la última mermelada de frambuesa que quedaba en casa; en la próxima cosecha tendré que repetirlas.
 
   
  • 200 gr de mantequilla
  • 125 gr de azúcar
  • 350 gr de harina
  • 1 cucharada de zumo de limón
  • 20 ml de leche
  • Una pizca de sal
  • Mermelada
  • Azúcar en polvo
 
 
    Como en muchas recetas, tenemos que tener la precaución de sacar la mantequilla con tiempo de la nevera; necesitamos que ablande a temperatura ambiente antes de amasar.
 
    Mezclamos y amasamos todos los ingredientes excepto la mermelada y el azúcar en polvo.
 
    Estiramos la masa y vamos haciendo las galletas teniendo en cuenta que de cada forma tiene que haber dos:  una con agujero y otra sin agujero.
 
 
 
    Las metemos en el horno a 200º unos 10 minutos o hasta que se doren, que puede ser antes.
 
    Después las dejamos enfriar antes de ponerles un poco de mermelada para unir cada pareja.  Espolvoreamos azúcar glass y hacemos esfuerzos para no comer demasiadas.
 
 
   Fuente:  Directo al paladar
 
 

sábado, 16 de mayo de 2015

EMPANADILLAS DE ESPINACAS E QUEIXO

    EMPANADILLAS DE ESPINACAS Y QUESO


    Se vos gustan as empanadillas ao mellor tedes o mesmo dilema que teño eu:  prefiro facelas ao forno antes que fritas, pero non acabo de atopar unha masa que me convenza.  Xa probei con masa comprada, coa que fago para a pizza e con algunha outra.  Nesta receita volvín experimentar e o resultado foi bastante bo.  As empanadillas quedaron crocantes e non se saíu o recheo.  O único inconveniente reside na cantidade de aceite que leva a masa, pero compensei ao facelas no forno e sen vernizar.


   Tamén o recheo era máis lixeiro, pois sigo co intento de facer comer máis verduras a todos os da casa.  Intento, intento,...

110 ml de viño branco
110 ml de aceite de oliva
350 gr de fariña, aproximadamente
Un chisco de sal
1 allo porro
150 gr de espinacas (usei conxeladas)
Tacos de queixo

    Preparamos a masa mesturando a auga, o aceite e o sal xunto coa fariña que engadimos pouco a pouco.  Amasamos e deixamos repousar un chisco mentres preparamos o recheo.

    Cociñamos o allo porro ben picado nun pouco de aceite de oliva.  Cando xa está brando engadimos as espinacas, que xa teremos desconxeladas.  Non engadín sal xa que o queixo incorpora unha pouca.  De todas formas vai depender dos nosos gustos.


    Estendemos a masa e vamos cortando círculos.  Eu axudeime dunha cunca.  Poñemos unha cullerada de recheo no centro xunto cun taco pequeno de queixo.  Selamos a masa axudándonos dun garfo e poñemos as empanadillas nunha fonte de forno cuberta de papel vexetal.

    Cociñámolas a 200 º durante uns 15 minutos ou ata que collan un color dourado.  Eu non as vernicei porque xa levaban aceite suficiente na masa.  Se podedes usar ovo seguro que quedarán máis bonitas.
    




    Si os gustan las empanadillas es posible que tengáis el mismo dilema que yo:  prefiero hacerlas al horno antes que fritas, pero no acabo  de encontrar una masa que me convenza.  Ya probé con masa comprada, con la que hago para la pizza y con alguna otra.  En esta receta volví a experimentar y el resultado fue bastante bueno.  El único inconveniente reside en la cantidad de aceite que lleva la masa, pero lo compensé haciéndolas en el horno y sin barnizar.

    También era más ligero el relleno, pues sigo con el intento de hacer comer más verduras a todos los de mi casa.  Intento, intento,...
  
110 ml de vino blanco
110 ml de aceite de oliva
350 gr de harina, aproximadamente
Una pizca de sal
1 puerro
150 gr de espinacas (usé congeladas)
Tacos de queso

    Preparamos la masa mezclando el agua, el aceite y la sal junto con la harina que añadimos poco a poco.  Amasamos y dejamos reposar un poco mientras preparamos el relleno.
   
    Cocinamos el puerro bien picado en un poco de aceite de oliva.  Cuando ya está blando añadimos las espinacas, que ya tendremos descongeladas.  No añadí sal ya que el queso incorpora una poca.  De todas formas va a depender de nuestros gustos.
    

    Extendemos la masa y vamos cortando círculos.  Yo utilicé una taza.  Ponemos una cucharada de relleno en el centro junto con un taco pequeño de queso.  Sellamos la masa ayudándonos de un tenedor y ponemos las empanadillas en una fuente de horno cubierta de papel vegetal.
    

    Las cocinamos a 200 º durante unos 15 minutos o hasta que se doren.  Yo no las barnicé porque ya llevaban aceite suficiente en la masa.    Si podéis usar huevo seguro que quedarán más bonitas.