domingo, 15 de noviembre de 2015

CABACIÑAS DE SAMAÍN

    CALABAZAS DE SAMAÍN


    "Os celtas celebraban co Samaín o paso do ano, a fin do tempo das colleitas e, con el do ano vello, e o comezo do inverno e, con el, do ano novo.  Igualmente, o Samaín era o momento no que as ánimas dos mortos retornaban ás súas casas para visitar os familiares aínda vivos.  Nesta visita aproveitaban para buscar alimento e quentarse co lume da lareira, polo que era costume deixar o lume aceso nesta noite e nunca varrer a lareira para non afastar as ánimas; por veces tamén se deixaba unha cadeira baleira, co seu servizo de comida e bebida, para que as ánimas se achegasen á mesa familiar.
    Coincidía así, nesta noite do 31 de outubro ó 1 de novembro e tamén ó 2 de novembro, a festa do paso dun ano a outro, co momento da apertura ás animas do outro mundo.
    Pero outras fontes dan unha explicación contraria.  A chegada das ánimas nesta noite representaba un potencias perigo do que se defendían colocando sobre os muros ou nos vaos das paredes as caveiras dos seus inimigos, para que as ánimas que puidesen vir non se achegase ós castros nin ás casas.  Dentro desas caveiras colocaban unha candea de sebo acesa.
    Disque, nestas mesmas datas, prendíanse lumes sagrados e que con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas.  Estas fogueiras tamén podían cumprir o obxectivo de guiar os mortos na escuridade da noite e facilitarlles así que atopasen os seus fogares e os seus parentes.
    Afírmase que polo samaín era costume baleirar nabos de gran tamaño para pórlles dentro candeas, e esta tradición, conservada en Irlanda, puido ter sido exportada aos Estados Unidos de América polos irlandeses coas migraciós a este país no século XIX e comezos do XX.  De ser así, a tradición tería continuidade nas festas de Halloween, do que sería o seu precedente, nunha adaptación do samaín na cultura estadounidense, semellante a un entroido, na que os nabos foron substituídos por grandes cabazas.  Co paso do tempo, a influencia cultural estadounidense no resto do mundo conseguiu que Halloween regresase a Europa para converterse nunha festividade cada vez máis popular. " Galipedia.

    Agora que xa sabemos de onde ven o Samaín, contareivos que os meus pais recolleron as cabazas e había unha moi madura.  Miña nai coceuna e eu encargueime de buscarlle uso.  Tampouco foi inmediato:  aproveitei para conxelala en porcións mentres atopaba a receita apropiada.

    A busca levoume a dous blogs nos que me inspirei:  un deles serviume como base da receita (Kanela y limón) e o outro para darlle forma ás cabaciñas (entresabores).

    Podo asegurar que entran polos ollos e sen comer non quedan.


  • 200 g. de leite condensado
  • 250 g. de cabaza cocida
  • 40 g. de manteiga branda
  • 1 culleradiña de sal
  • 60 ml. de leite
  • 1 cullerada de mel
  • 25 g. de fermento fresco de panadería
  • 600-625 g. de fariña de forza
  • Anacardos
  • Leite para vernizar
  • Azucre humedecido para decorar
  • Mel con auga para vernizar despois de cocidos

    Con tempo tempos que sacar a manteiga da neveira para que abrande.

    Para amasar empreguei a panificadora, que me aforra moito traballo.  Primeiro triturei a cabaza xunto cos 60 ml de leite e boteinos na cubeta.  A continuación engadín o leite condensado, a manteiga, o sal e a cullerada de mel.  Cubrín coa fariña e, por último, engadín o fermento.  Deixei que a panificadora fixese o seu traballo de amasado e levado.  De non ter, amasamos e deixamos nun recipiente cuberto cun pano ata que dobre o seu volume.


    Unha vez que tivo levedado a masa cortei pequenas porcións (20-22).  Fago unha bóla metendo a masa cara abaixo, como cando metemos as sabas debaixo do colchón ao facer a cama, doulle uns cortes coas tesoiras (5 ou 6) e colócolle una anacardo no medio simulando o rabiño da cabaza.


    Vernízoas con leite e deixo que volvan medrar.  Antes de metelas no forno, púxenlles o azucre humedecido.  O forno quentámolo a 200º e cando metemos os bolos baixamos a 180º.  Eu puxen a resistencia inferior máis a superior e o ventilador.  Tardaron entre 10 e 12 minutos en facerse.


    Ao sacalos deixamos que arrefríen nunha rella.  Despois vernizámolos cunha mestura de mel con auga (unha cullerada de mel cunha de auga).  Isto daralles brillo, pero tamén axudará a que se conserven.  Necesitaredes que se conserven?  Eu creo que non.




    "Los celtas celebraban con el Samaín el paso del año, el fin del tiempo de las cosechas y, con él, del año viejo, y el comienzo del invierno y, con él, del año nuevo.  Igualmente, el Samaín era el momento en el que las ánimas de los muertos retornaban a sus casas para visitar los familiares aún vivos.  En esta visita aprovechaban para buscar alimento y calentarse con el fuego del lar, por lo que era costubre dejar el fuego encendido en esta noche y nunca barrer el lar para no alejar las ánimas; a veces también se dejaba una silla vacía, con su servicio de comida y bebida, para que las ánimas se acercaran a a la mesa familiar.
    Coincidía así, en esta noche de 31 de octubre a 1 de noviembre y también a 2 de noviembre, la fiesta del paso de un año a otro, con el momento de la apertura a las ánimas del otro mundo.
    Pero otras fuentes dan una explicación contraria.  La llegada de las ánimas en esta noche representaba un potencial peligro del que se defendían colocando sobre los muros o en los vados de las paredes las calaveras de sus enemigos, para que las ánimas que pudieran venir no se acercaran a los castros ni a las casas.  Dentro de esas calaveras colocaban una vela de sebo encendida.
    Por lo visto, en estas mismas fechas, se prendían fuegos sagrados y que con esta hoguera inicial se alimentaban los lares de todas las casas.  Estas hogueras también podían cumplir el objetivo de guiar los muertos en la oscuridad de la noche y facilitarles así que encontaran sus hogares y sus parientes.
    Se afirma que por el samaín era costumbre vaciar nabos de gran tamaño para ponerles dentro velas, y esta tradición, conservada en Irlanda, pudo haber sido exportada a los Estados Unidos de América por los irlandeses con las migraciones a este país en el siglo XIX y comienzos del XX.  De ser así, la tradición tendría continuidad en las fiestas de Halloween, del que sería su precedente, en una adaptación del samaín en la cultura estadounidense, semejante a un carnaval, en la que los nabos fueron sustituídos por grandes calabazas.  Con el paso del tiempo, la influencia cultural estadounidense en el resto del mundo consiguió que el Halloween regresara a Europa para convertirse en una festividad cada vez más popular." Traducción de Galipedia.


    Ahora que ya sabemos de donde viene el Samaín, os contaré que mis padres recogieron las calabazas y había una muy madura.  Mi madre la coció y yo me encargué de buscarle uso.  Tampoco fue inmediato:  aproveché para congelarla en porciones mientras encontraba la receta apropiada.

    La búsqueda me llevó a dos blogs en los que me inspiré:  uno de ellos me sirvió como base de la receta (Kanela y limón) y el otro para darle forma a las calabazas (entresabores).

    Puedo asegurar que entran por los ojos y no quedan sin comer.


  • 200 g. de leche condensada
  • 250 g. de calabaza cocida
  • 40 g. de mantequilla blanda
  • 1 cucharadita de sal
  • 60 ml. de leche
  • 1 cucharada de miel
  • 25 g. de levadura fresca de panadería
  • 600-625 g. de harina de fuerza
  • Anacardos
  • Leche para barnizar
  • Azúcar humedecido para decorar
  • Miel con agua para barnizar después de cocidos

    Con tiempo tenemos que sacar la mantequilla de la nevera para que ablande.

    Para amasar utilicé la panificadora, que me ahorra mucho trabajo.  Primero trituré la calabaza junto con los 60 ml de leche y los eché en la cubeta.  A continuación añadí la leche condensada, la mantequilla, la sal y la cucharada de miel.  Cubrí con la harina y, por último, añadí la levadura.  Dejé que la panificadora hiciera su trabajo de amasado y levado.  Si no tenemos, amasamos y dejamos en un recipiente cubierto con un paño hasta que doble su volumen.


    Cuando ya había leudado la masa corté pequeñas porciones (20-22).  Hago una bola metiendo la masa hacia abajo, como cuando metemos las sábanas debajo del colchón al hacer la cama, le doy unos cortes con las tijeras (5 o 6) y le coloco un anacardo en el medio simulando el rabito de la calabaza.


    Las barnizo con leche y dejo que vuelvan a crecer.  Antes de meterlas en el horno, les puse el azúcar humedecido.  El horno lo calentamos a 200º y cuando metemos los bollos bajamos a 180º.  Yo puse la resistencia inferior además de la superior y el ventilador.  Tardaron entre 10 y 12 minutos en hacerse.


    Al sacarlos dejamos que enfríen en una rejilla.  Después los barnizamos con una mezcla de miel con agua (una cucharada de miel con una de agua).  Esto les dará brillo, pero también ayudará a que se conserven.  ¿Necesitaréis que se conserven?  Yo creo que no.


martes, 3 de noviembre de 2015

TRIPAS DE DEFUNTO

    TRIPAS DE DIFUNTO


    Din que a comida primeiro entra polo ollos, así que coidado con este prato:  pode levantar paixóns ou pode producirnos arrepíos.  O seu nome tampouco anima a devoralo, pero podo asegurar que os ingredientes son moi normais.  E aínda que o Samaín rematou gardamos a receita para outra ocasión.  

  • 1 lámina de masa de follado
  • Xamón york
  • Queixo
  • Leite para vernizar
  • Ketchup para decorar



    O proceso é moi simple:  collemos a masa de follado e cortamos cinco tiras.




    Enriba de cada tira colocamos anacos de queixo e de xamón york.



    Cerramos cada tira como se fora unha empanada, primeiro ao longo e despois tamén as puntas.

    Colocamos as tiras nunha fonte con papel vexetal e dámoslle forma de tripas.  Vernizamos con leite e decoramos cunhas pingas de ketchup para darlle máis realismo.




    Cociñamos unha media hora a 180º ou ata que estea dourada a masa.  Sacamos e podemos volver decorar con kepchup.






    Dicen que la comida primero entra por los ojos, así que cuidado con este plato:  puede levantar pasiones o producirnos escalofríos.  Su nombre tampoco anima a devorarlo, pero puedo asegurar que los ingredientes son muy normales.  Y aunque el Samaín acabó guardamos la receta para otra ocasión.

  • 1 lámina de masa de hojaldre
  • Jamón york
  • Queso
  • Leche para barnizar
  • Ketchup para decorar

    El proceso es muy simple:  cogemos la masa de hojaldre y cortamos cinco tiras.
    


    Encima de cada tira colocamos trozos de queso y de jamón york.



    Cerramos cada tira como si fuera una empanada, primero a lo largo y después también las puntas.
    
    Colocamos las tiras en una fuente con papel vegetal y les damos forma de tripas.  Barnizamos con leche y decoramos con unas gotas de ketchup para darle más realismo.



    
    Cocinamos una media hora a 180º o hasta que esté dorada la masa.  Sacamos y podemos volver a decorar con ketchup.






   
   

viernes, 30 de octubre de 2015

TORTA CROCANTE DE MAZÁ

    TARTA CRUJIENTE DE MANZANA


    A semana pasada o meu marido estivo de aniversario.  Como todos, ten as súas preferencias en canto á comida, pero as sobremesas gústanlle especialmente e, se pode escoller, quédase con aquelas que leven mazá:  son as súas preferidas.  Non fai falta dicir que teño experimentado con varias, pero sempre hai unha nova para probar ou unha combinación de varias.  Neste caso as fotos non lle fan xustiza ao prato.  Visto nas fotos parece algo horrendo, pero cando o probamos resulta ser algo moi apetitoso.  Xa sei que eu son parcial, pero asegúrovos que me gusta máis cociñar que comer e que as sobremesas para min sempre son empalagosas, pero esta case a teño que esconder ou quedaría ben medida na báscula.  Tede en conta que entre as miñas virtudes non figura a de ser boa fotógrafa:  cando se repartiron as grazas, esa non me correspondeu a min.

  Tede en conta tamén que é unha sobremesa moi contundente:  un pequeno anaco e imos servidos para todo o día.  Imos cos ingredientes:


  • 1 lámina de masa quebrada ou brisa
  • 400 gr de mazás
  • 60 gr de noces
  • 50 gr de orellóns
  • 60 gr azucre moreno
  • 60 gr azucre branco
  • 100 gr de manteiga
  • 50 gr de fariña
  • 1 culleradiña de canela

    En primeiro lugar trituramos as noces.  Despois mesturámolos co azucre branco e a fariña.  Engadimos a manteiga, sen esquecer sacala con tempo da neveira para que estea branda, e amasamos cos dedos:  quedará algo semellante a unhas migas.

    Poñemos a masa nun molde preparado para ir ao forno.  No meu caso empreguei un molde dos que se poden abrir.  Pelamos as mazás e cortámolas en láminas finas.  Poñémolas enriba da masa.  Polvoriñámolas co azucre moreno e coa canela.

    Axudándome dunha picadora, cortei os orellóns e repartinos sobre as mazás.  Despois engadimos a masa en migas.  Para min este foi o paso máis difícil.  Non é doado incorporar a masa e estirar.  Ao final fun poñendo montonciños pequenos ata que cubrín a mazá.  E sen máis, toca enfornar.  Eu tiña o forno quente a 180º e estivo uns 40 minutos.  O tempo vai depender do forno, pero cando estea tostada, sacámola.

    Cando arrefría a parte superior queda dura e crocante, mentres que debaixo a mazá terá soltado o seu zume e formado un xarope no que atopamos anacos de mazá enriba da masa quebrada.  Tedes que probala:  non ten desperdicio.

    Iso si, non vos fiedes da foto.  Hai cada fotógrafa....





    La semana pasada mi marido cumplió años.  Como todos, tiene sus preferencias culinarias, pero los postres le gustan especialmente y, si puede escoger, se queda con aquellos que lleven manzana:  son sus preferidos.  No hace falta decir que ya experimenté con varios, pero siempre hay una nueva receta para probar o una combinación de varias.  En este caso las fotos no le hacen justicia al plato.  Visto en las fotos parece algo horrendo, pero cuando lo probamos resulta ser algo muy apetitoso.  Ya sé que soy parcial, pero os aseguro que me gusta más cocinar que comer y que los postres para mi siempre son empalagosos, pero este casi lo tengo que esconder o se notaría en la báscula.  Tened en cuenta que entre mis virtudes non figura la de ser buena fotógrafa:  cuando se repartieron las gracias, esa a mi no me correspondió.


     A tener en cuenta también la contundencia del postre:  un trozo pequeño y vamos servidos para todo el día.  Vamos con los ingredientes:

  • 1 lámina de masa quebrada ou brisa
  • 400 gr de manzanas
  • 60 gr de nueces
  • 50 gr de orejones de albaricoque
  • 60 gr azúcar moreno
  • 60 gr azúcar blanco
  • 100 gr de mantequilla
  • 50 gr de harina
  • 1 cucharadita de canela

    En primer lugar trituramos las nueces.  Después las mezclamos con el azúcar blanco y la harina.  Añadimos la mantequilla, sin olvidar sacarla con tiempo de la nevera para que esté blanda, y amasamos con los dedos:  quedará algo semejante a unas migas.

     Ponemos la masa en un molde preparado para ir al horno.  En mi caso empleé un molde de los que se pueden abrir.  Pelamos las manzanas y las cortamos en láminas finas.  Las ponemos encima de la masa.  Las espolvoreamos con azúcar moreno y con la canela.

    Ayudándome de una picadora, corté los orejones y los repartí sobre las manzanas.  Después añadimos la masa en migas.  Para mi este fue el paso más difícil.  No es fácil incorporar la masa y estirar.  Al final fui poniendo montoncitos pequeños hasta que cubrí la manzana.  Y sin más, toca hornear.  Yo ya tenía el horno caliente a 180º y estuvo unos 40 minutos.  Según sea nuestro horno necesitará más o menos tiempo, pero cuando esté tostada es el momento de sacarla.

    Cuando enfría, la parte superior queda dura y crujiente, mientras que debajo la manzana habrá soltado su zumo y formado un almíbar en el que encontramos trocitos de manzana encima de la masa quebrada.  Tenéis que probarla:  no tiene desperdicio.

   Eso sí, no os fiéis de la foto.  Hay cada fotógrafa...



    


domingo, 20 de septiembre de 2015

LEITE "EMPAQUETADO"

    LECHE "EMPAQUETADA"


    Remataron as vacacións, o verán case nos deixou e xa estamos de volta no cole.  Eu repito alumnos e teño unha nova incorporación.  Chegou un neno novo á miña aula que xa leva un ano vivindo en Galicia, pero que procede do leste de España.  Toca romper o xeo e procurar que se integre na aula, que se sinta cómodo e que nos conte cousas para empezar a coñecelo mellor.  Entre outras cousas pregúntolle a cerca da diferenza de vida entre unha comunidade e outra, se hai algo que lle sorprenda da nosa o algo que bote de menos da anterior o simplemente se hai cousas diferentes:  

    -Sí, profe, aquí hay un postre típico que no comía antes:  la leche frita.

    A verdade é que me deixa sorprendida pola súa resposta, por terse fixado precisamente na gastronomía.  O que eu non tiña tan claro é que o leite frito fora precisamente unha sobremesa típica de Galicia, pero para iso teño a wikipedia, para resolver as miñas dúbidas.  Resulta que é unha sobremesa con orixe en Palencia moi estendida pola zona norte de España.

    Canto tempo fai que non tomo esa sobremesa!  Recordo que fritila non era precisamente a miña mellor habilidade na cociña e agora teño o problema do rebozado.  Ben certo é que existen no mercado produtos substitutivos ou fariñas que facilitan este proceso, pero segue sen convencerme o resultado.

    Así que me lancei a facer o leite frito alternativo, nin frito nin rebozado, que denominei leite "empaquetado" por acaerlle mellor ese nome.


  • 1 litro de leite
  • 5 culleradas de azucre
  • 6 boas culleradas de maicena
  • Peladura de limón
  • Pasta Brick
  • Canela
  • Manteiga

    Dun litro de leite retiramos unha cunca e poñémolo ó lume xunto coa peladura do limón.  Cando pelemos o limón procuraremos que non vaia parte branca e que a peladura saia o máis enteira posible para poder retirala despois.



    Mentres quece o leite, disolvemos na cunca o azucre e a maicena.  Cando empece a ferver retiramos a peladura de limón, engadimos o leite reservado na cunca e removemos cunha culler de madeira.  Enseguida empezará a espesar.  Pasados dous ou tres minutos, retirámolo do lume e vertémolo nunha fonte plana onde o deixaremos arrefriar.  Despois metémolo na neveira.  Eu fágoo un día pola noite e déixoo ata o día seguinte na neveira.


    No día seguinte cortei cadrados de masa para empaquetar en pasta brick.  A pasta que eu comprei viña en láminas redondas, así que cortei cada lámina en catro cuartos.  Pincelei cun chisco de manteiga derretida, coloquei un cadrado de pasta de leite, polvoriñei con canela e preguei a masa ata formar un paquetiño que pux en cos pregues cara abaixo nunha fonte.  Enfornei a 180º entre 10 e 15 minutos.  Deixamos arrefriar e xa podemos papar.







    Se acabaron las vacaciones, el verano ya casi nos abandonó y ya estamos de vuelta en el cole.  Yo repito alumnos y tengo una nueva incorporación.  Llegó un alumno nuevo a  mi aula que lleva ya un año viviendo en Galicia, pero que procede del este de España.  Toca romper el hielo y procurar que se integre en el aula, que se sienta cómodo y que nos cuente cosas para empezar a conocerlo mejor.  Entre otras cosas le pregunto a cerca de la diferencia de vida entre una comunidad y otra, si hay algo que le sorprenda de la nuestra o algo que eche de menos de la anterior o simplemente si hay cosas diferentes:


    -Sí, profe, aquí hay un postre típico que no comía antes:  la leche frita.

    La verdad es que me deja sorprendida por su respuesta, por haberse fijado precisamente en la gastronomía.  Lo que yo no tenía tan claro es que la leche frita fuera precisamente un postre típico de Galicia, pero para eso tengo la wikipedia, para resolver mis dudas.  Resulta que es un postre con origen en Palencia muy extendido por la zona norte de España.
  
    ¡Cuánto tiempo hace no no como ese postre!  Recuerdo que freírla no era precisamente mi mejor habilidad en la cocina y ahora tengo el problema del rebozado.  Es cierto que existen en el mercado productos substitutivos o harinas que facilitan ese proceso, pero sigue sin convencerme el resultado.

   Así que me lancé a hacer la leche frita alternativa, nin frita ni rebozada, que denominé leche "empaquetada" porque creo que le queda mejor ese nombre.


  • 1 litro de leche
  • 5 cucharadas de azúcar
  • 6 buenas cucharadas de maicena
  • Piel de limón
  • Pasta Brick
  • Canela
  • Mantequilla

    De un litro de leche retiramos un tazón y lo ponemos al fuego junto con la piel de limón.  Cuando pelemos el limón procuraremos que non vaya la parte blanca y que la piel nos salga lo más entera posible para poder retirarla después.
    
    Mientras calienta la leche, disolvemos en el tazón el azúcar y la maicena.  Cuando empiece a hervir retiramos la piel de limón, añadimos la leche reservada en el tazón y removemos con una cuchara de madera.  Enseguida empezará a espesar.  Pasados dos o tres minutos, la retiramos del fuego y la vertemos en una fuente plana donde la dejaremos enfriar.  Después la metemos en la nevera.  Yo la hago un día por la noche y la dejo hasta el día siguiente en la nevera.
    

   Al día siguiente corté cuadrados de masa para empaquetar en pasta brick.  La pasta que compré venía en láminas redondas, así que corté cada lámina en cuatro cuartos.  La pincelé con una pizca de mantequilla derretida, coloqué un cuadrado de pasta de leche, espolvoreé con canela y plegué la masa hasta formar un paquetito que puse con los pliegues hacia abajo en una fuente.  Horneé a 180º entre 10 y 15 minutos.  Dejamos enfriar y ya podemos papar.



   

viernes, 14 de agosto de 2015

TENREIRA ASADA

    TERNERA ASADA

    Moitas veces sinto que teño débedas:  débedas coa xente que me coñece, coa que me coida, coa que se preocupa por min; coa que me aprecia e coa que me atura... e así cunha longa lista.

    Ao longo da nosa vida pasamos por algunhas situacións difíciles e complicadas e moitas veces atopamos persoas que nos axudan.  Aínda que estean cumprindo simplemente co seu traballo, a súa dedicación vai máis alá dunha actuación profesional.

    Na sorte que teño de ter atopado persoas así era no que pensaba mestres cociñaba.  Ben certo é que estas débedas non se pagan nunca, pero debemos ser agradecidos cando nos axudan a pasar da cor gris á azul e notamos unha melloría na nosa vida.

    E falamos da receita.  A carne de tenreira non é precisamente a miña favorita.  Teño un recordo de cando era pequena:  a miña nai intentaba que eu comera un bisté e eu facía bólas coa carne na boca.  Ao final era incapaz de comela e devolvía a bóla ó prato co conseguinte cabreo da miña nai.  Agora non fago bólas, pero a miña preferencia vai  para outras carnes, sen deixar de comer tenreira de vez en cando.

  • 1,250 kg de carne de tenreira para asar
  • 1 cebola
  • 1 allo porro
  • 2 cenorias
  • 2 dentes de allo
  • 2 culleradas de adobo
  • 3/4 de vaso de viño branco
  • 1 rama fresca de tomiño
  • Aceite de oliva
  • Un chisco de pementa


    En primeiro lugar atei a carne para que non perdera a forma.  Despois dourei a carne no aceite.  Podemos facelo nunha tixola ou nunha tarteira baixa.


    Saqueina e adobeina.  Boteille tamén un pouco de pementa, non demasiada porque non soporto nada ben o picante.  No mesmo aceite cociñamos as verduras:  os dentes de allos picados, a cebola en rebandas finas, o allo porro en anaquiños, as cenorias tamén en rebandas e, por último, o tomiño.  Deixamos que se vaian cociñando lentamente e engadimos o viño branco e deixamos que se fagan uns minutos máis.


    Poñemos as verduras nunha fonte preparada para ir ao forno.  Enriba a carne e metemos no forno a 190º.  Cociñeina unha hora e media máis o menos, dándolle unha volta no medio da cocción. 


    Saqueina e, mentres arrefriaba un pouco antes de cortala, pasei as verduras e os líquidos a un vaso de batedor para facer a salsa.


    A miña nai fai tamén esta mesma receita cunha variante:  emprega redondo de tenreira e en vez de pasala ao forno termina de cociñala na mesma tarteira engadindo un vaso de auga.  Das dúas maneiras é un bo prato para os amantes da carne.



    Pagarei algunha débeda?


    Muchas veces me siento en deuda:  deuda con la gente que me conoce, con la que me cuida, con la que se preocupa por mi; con la que me aprecia y con la que me aguanta... y así con una larga lista.

    A lo largo de nuestra vida pasamos por algunas situaciones difíciles y complicadas y muchas veces encontramos personas que nos ayudan.  Aunque estén cumpliendo simplemente con su trabajo, su dedicación va más allá de una actuación profesional.

    Mientras cocinaba pensaba en la suerte que tengo por haber encontrado personas así.  Es cierto que estas deudas no se pagan nunca, pero debemos ser agradecidos cuando nos ayudan a pasar del color gris al azul y notamos mejoría en nuestra vida.
    

    Y hablamos de la receta.  La carne de ternera no es precisamente mi favorita.  Tengo un recuerdo de cuando era pequeña:  mi madre intentaba que comiera un bistec y yo hacía bolas con la carne en la boca.  Al final era incapaz de comerla y devolvía la bola al plato con el consiguiente cabreo de mi madre.  Ahora no hago bolas, pero prefiero otras carnes, sin dejar de comer ternera de vez en cuando.

  • 1,250 kg de carne de ternera para asar
  • 1 cebolla
  • 1 puerro
  • 2 zanahorias
  • 2 dientes de ajo
  • 2 cucharadas de adobo
  • 3/4 de vaso de vino blanco
  • 1 rama fresca de tomillo
  • Aceite de oliva
  • Un chisco de pimienta


    En primer lugar até la carne para que no perdiera la forma.  Después doré la carne en el aceite.  Podemos hacerlo en una sartén o en una tartera baja.


   La saqué y la adobé.  Le eché también un poco de pimienta, no demasiad porque no soporto nada bien el picante.  En el mismo aceite cocinamos las verduras:  los dientes de ajo picados, la cebolla en rebanadas finas, el puerro en trocitos, las zanahorias también en rebanadas y, por último, el tomillo.  Dejamos que vayan cocinando lentamente y añadimos el vino blanco y dejamos que se hagan unos minutos más.


    Ponemos las verduras en una fuente preparada para ir al horno.  Encima la carne y metemos en el horno a 190º.  La cociné una hora y media más o menos, dándole una vuelta en el medio de la cocción.


   La saqué y, mientras enfriaba un poco antes de cortarla, pasé las verduras a un vaso de batidora para hacer la salsa.


    Mi madre también hace esta receta con una variante:  emplea redondo de ternera y en vez de pasarla al horno termina de cocinarla en la misma tartera añadiendo un vaso de agua.  De las dos maneras es un buen plato para los amantes de la carne.


    ¿Pagaré alguna deuda?