domingo, 20 de septiembre de 2015

LEITE "EMPAQUETADO"

    LECHE "EMPAQUETADA"


    Remataron as vacacións, o verán case nos deixou e xa estamos de volta no cole.  Eu repito alumnos e teño unha nova incorporación.  Chegou un neno novo á miña aula que xa leva un ano vivindo en Galicia, pero que procede do leste de España.  Toca romper o xeo e procurar que se integre na aula, que se sinta cómodo e que nos conte cousas para empezar a coñecelo mellor.  Entre outras cousas pregúntolle a cerca da diferenza de vida entre unha comunidade e outra, se hai algo que lle sorprenda da nosa o algo que bote de menos da anterior o simplemente se hai cousas diferentes:  

    -Sí, profe, aquí hay un postre típico que no comía antes:  la leche frita.

    A verdade é que me deixa sorprendida pola súa resposta, por terse fixado precisamente na gastronomía.  O que eu non tiña tan claro é que o leite frito fora precisamente unha sobremesa típica de Galicia, pero para iso teño a wikipedia, para resolver as miñas dúbidas.  Resulta que é unha sobremesa con orixe en Palencia moi estendida pola zona norte de España.

    Canto tempo fai que non tomo esa sobremesa!  Recordo que fritila non era precisamente a miña mellor habilidade na cociña e agora teño o problema do rebozado.  Ben certo é que existen no mercado produtos substitutivos ou fariñas que facilitan este proceso, pero segue sen convencerme o resultado.

    Así que me lancei a facer o leite frito alternativo, nin frito nin rebozado, que denominei leite "empaquetado" por acaerlle mellor ese nome.


  • 1 litro de leite
  • 5 culleradas de azucre
  • 6 boas culleradas de maicena
  • Peladura de limón
  • Pasta Brick
  • Canela
  • Manteiga

    Dun litro de leite retiramos unha cunca e poñémolo ó lume xunto coa peladura do limón.  Cando pelemos o limón procuraremos que non vaia parte branca e que a peladura saia o máis enteira posible para poder retirala despois.



    Mentres quece o leite, disolvemos na cunca o azucre e a maicena.  Cando empece a ferver retiramos a peladura de limón, engadimos o leite reservado na cunca e removemos cunha culler de madeira.  Enseguida empezará a espesar.  Pasados dous ou tres minutos, retirámolo do lume e vertémolo nunha fonte plana onde o deixaremos arrefriar.  Despois metémolo na neveira.  Eu fágoo un día pola noite e déixoo ata o día seguinte na neveira.


    No día seguinte cortei cadrados de masa para empaquetar en pasta brick.  A pasta que eu comprei viña en láminas redondas, así que cortei cada lámina en catro cuartos.  Pincelei cun chisco de manteiga derretida, coloquei un cadrado de pasta de leite, polvoriñei con canela e preguei a masa ata formar un paquetiño que pux en cos pregues cara abaixo nunha fonte.  Enfornei a 180º entre 10 e 15 minutos.  Deixamos arrefriar e xa podemos papar.







    Se acabaron las vacaciones, el verano ya casi nos abandonó y ya estamos de vuelta en el cole.  Yo repito alumnos y tengo una nueva incorporación.  Llegó un alumno nuevo a  mi aula que lleva ya un año viviendo en Galicia, pero que procede del este de España.  Toca romper el hielo y procurar que se integre en el aula, que se sienta cómodo y que nos cuente cosas para empezar a conocerlo mejor.  Entre otras cosas le pregunto a cerca de la diferencia de vida entre una comunidad y otra, si hay algo que le sorprenda de la nuestra o algo que eche de menos de la anterior o simplemente si hay cosas diferentes:


    -Sí, profe, aquí hay un postre típico que no comía antes:  la leche frita.

    La verdad es que me deja sorprendida por su respuesta, por haberse fijado precisamente en la gastronomía.  Lo que yo no tenía tan claro es que la leche frita fuera precisamente un postre típico de Galicia, pero para eso tengo la wikipedia, para resolver mis dudas.  Resulta que es un postre con origen en Palencia muy extendido por la zona norte de España.
  
    ¡Cuánto tiempo hace no no como ese postre!  Recuerdo que freírla no era precisamente mi mejor habilidad en la cocina y ahora tengo el problema del rebozado.  Es cierto que existen en el mercado productos substitutivos o harinas que facilitan ese proceso, pero sigue sin convencerme el resultado.

   Así que me lancé a hacer la leche frita alternativa, nin frita ni rebozada, que denominé leche "empaquetada" porque creo que le queda mejor ese nombre.


  • 1 litro de leche
  • 5 cucharadas de azúcar
  • 6 buenas cucharadas de maicena
  • Piel de limón
  • Pasta Brick
  • Canela
  • Mantequilla

    De un litro de leche retiramos un tazón y lo ponemos al fuego junto con la piel de limón.  Cuando pelemos el limón procuraremos que non vaya la parte blanca y que la piel nos salga lo más entera posible para poder retirarla después.
    
    Mientras calienta la leche, disolvemos en el tazón el azúcar y la maicena.  Cuando empiece a hervir retiramos la piel de limón, añadimos la leche reservada en el tazón y removemos con una cuchara de madera.  Enseguida empezará a espesar.  Pasados dos o tres minutos, la retiramos del fuego y la vertemos en una fuente plana donde la dejaremos enfriar.  Después la metemos en la nevera.  Yo la hago un día por la noche y la dejo hasta el día siguiente en la nevera.
    

   Al día siguiente corté cuadrados de masa para empaquetar en pasta brick.  La pasta que compré venía en láminas redondas, así que corté cada lámina en cuatro cuartos.  La pincelé con una pizca de mantequilla derretida, coloqué un cuadrado de pasta de leche, espolvoreé con canela y plegué la masa hasta formar un paquetito que puse con los pliegues hacia abajo en una fuente.  Horneé a 180º entre 10 y 15 minutos.  Dejamos enfriar y ya podemos papar.



   

viernes, 14 de agosto de 2015

TENREIRA ASADA

    TERNERA ASADA

    Moitas veces sinto que teño débedas:  débedas coa xente que me coñece, coa que me coida, coa que se preocupa por min; coa que me aprecia e coa que me atura... e así cunha longa lista.

    Ao longo da nosa vida pasamos por algunhas situacións difíciles e complicadas e moitas veces atopamos persoas que nos axudan.  Aínda que estean cumprindo simplemente co seu traballo, a súa dedicación vai máis alá dunha actuación profesional.

    Na sorte que teño de ter atopado persoas así era no que pensaba mestres cociñaba.  Ben certo é que estas débedas non se pagan nunca, pero debemos ser agradecidos cando nos axudan a pasar da cor gris á azul e notamos unha melloría na nosa vida.

    E falamos da receita.  A carne de tenreira non é precisamente a miña favorita.  Teño un recordo de cando era pequena:  a miña nai intentaba que eu comera un bisté e eu facía bólas coa carne na boca.  Ao final era incapaz de comela e devolvía a bóla ó prato co conseguinte cabreo da miña nai.  Agora non fago bólas, pero a miña preferencia vai  para outras carnes, sen deixar de comer tenreira de vez en cando.

  • 1,250 kg de carne de tenreira para asar
  • 1 cebola
  • 1 allo porro
  • 2 cenorias
  • 2 dentes de allo
  • 2 culleradas de adobo
  • 3/4 de vaso de viño branco
  • 1 rama fresca de tomiño
  • Aceite de oliva
  • Un chisco de pementa


    En primeiro lugar atei a carne para que non perdera a forma.  Despois dourei a carne no aceite.  Podemos facelo nunha tixola ou nunha tarteira baixa.


    Saqueina e adobeina.  Boteille tamén un pouco de pementa, non demasiada porque non soporto nada ben o picante.  No mesmo aceite cociñamos as verduras:  os dentes de allos picados, a cebola en rebandas finas, o allo porro en anaquiños, as cenorias tamén en rebandas e, por último, o tomiño.  Deixamos que se vaian cociñando lentamente e engadimos o viño branco e deixamos que se fagan uns minutos máis.


    Poñemos as verduras nunha fonte preparada para ir ao forno.  Enriba a carne e metemos no forno a 190º.  Cociñeina unha hora e media máis o menos, dándolle unha volta no medio da cocción. 


    Saqueina e, mentres arrefriaba un pouco antes de cortala, pasei as verduras e os líquidos a un vaso de batedor para facer a salsa.


    A miña nai fai tamén esta mesma receita cunha variante:  emprega redondo de tenreira e en vez de pasala ao forno termina de cociñala na mesma tarteira engadindo un vaso de auga.  Das dúas maneiras é un bo prato para os amantes da carne.



    Pagarei algunha débeda?


    Muchas veces me siento en deuda:  deuda con la gente que me conoce, con la que me cuida, con la que se preocupa por mi; con la que me aprecia y con la que me aguanta... y así con una larga lista.

    A lo largo de nuestra vida pasamos por algunas situaciones difíciles y complicadas y muchas veces encontramos personas que nos ayudan.  Aunque estén cumpliendo simplemente con su trabajo, su dedicación va más allá de una actuación profesional.

    Mientras cocinaba pensaba en la suerte que tengo por haber encontrado personas así.  Es cierto que estas deudas no se pagan nunca, pero debemos ser agradecidos cuando nos ayudan a pasar del color gris al azul y notamos mejoría en nuestra vida.
    

    Y hablamos de la receta.  La carne de ternera no es precisamente mi favorita.  Tengo un recuerdo de cuando era pequeña:  mi madre intentaba que comiera un bistec y yo hacía bolas con la carne en la boca.  Al final era incapaz de comerla y devolvía la bola al plato con el consiguiente cabreo de mi madre.  Ahora no hago bolas, pero prefiero otras carnes, sin dejar de comer ternera de vez en cuando.

  • 1,250 kg de carne de ternera para asar
  • 1 cebolla
  • 1 puerro
  • 2 zanahorias
  • 2 dientes de ajo
  • 2 cucharadas de adobo
  • 3/4 de vaso de vino blanco
  • 1 rama fresca de tomillo
  • Aceite de oliva
  • Un chisco de pimienta


    En primer lugar até la carne para que no perdiera la forma.  Después doré la carne en el aceite.  Podemos hacerlo en una sartén o en una tartera baja.


   La saqué y la adobé.  Le eché también un poco de pimienta, no demasiad porque no soporto nada bien el picante.  En el mismo aceite cocinamos las verduras:  los dientes de ajo picados, la cebolla en rebanadas finas, el puerro en trocitos, las zanahorias también en rebanadas y, por último, el tomillo.  Dejamos que vayan cocinando lentamente y añadimos el vino blanco y dejamos que se hagan unos minutos más.


    Ponemos las verduras en una fuente preparada para ir al horno.  Encima la carne y metemos en el horno a 190º.  La cociné una hora y media más o menos, dándole una vuelta en el medio de la cocción.


   La saqué y, mientras enfriaba un poco antes de cortarla, pasé las verduras a un vaso de batidora para hacer la salsa.


    Mi madre también hace esta receta con una variante:  emplea redondo de ternera y en vez de pasarla al horno termina de cocinarla en la misma tartera añadiendo un vaso de agua.  De las dos maneras es un buen plato para los amantes de la carne.


    ¿Pagaré alguna deuda?


    


    

lunes, 3 de agosto de 2015

PIZZA DE VERDURAS E ATÚN

    PIZZA DE VERDURAS Y ATÚN


    - Poderías levar uns poucos pementos.
    - Non queres tomates?  Temos moitos na horta...
    - Xa non sei que facer coas cabaciñas...
    - Non che farán falta cebolas?

    E así cada vez que vou a casa dos meus pais.   A verdade, parece que vou facer a compra en vez de visitalos.  Meu pai plantou e plantou e agora madura todo xunto.  Sen contar coa cantidade de froita da temporada.  Teño moita sorte.

    E despois xa sabedes o difícil que é facer que se coma a suficiente cantidade de verdura na casa:  hai que darlle voltas á cabeza.  Niso estaba cando atopei esta receita.  A verdade é que non a seguín exactamente, pero o resultado foi bo.  Aínda así conseguir que todos coman verduras...

    Pareceume interesante o feito de incorporar queixo relado na masa da pizza.  Estaba intrigada co resultado.  A masa resultante quedou bastante suave e lixeira, non rompía ao estirala e despois de enfornear non quedou nada graxa.

  • 250 gr de fariña
  • 100 ml de auga
  • 80 ml de aceite
  • 1 culleradiña de ourego
  • 1 culleradiña de sal
  • 1/2 culleradiña de azucre moreno
  • 15 gr de fermento fresco de panadería
  • 150 gr de queixo relado mozzarela
  • 1 cebola
  • 2 ou 3 tomates
  • 1/2 pemento vermello
  • 1 cabaciña
  • 100 gr de atún
  • 2 ou 3 follas de alfábega



    Coa fariña, o sal, o azucre, o ourego, auga, aceite, 50 gr de queixo relado e o fermento facemos unha masa que deixamos repousar unha hora aproximadamente.

    Mentres cortamos a cebola en láminas finas, o pemento en tiras e a cabaciña en tiras anchas.  Para cortar a cabaciña axudeime dun pelador despois de pelala, pero podedes pasar sen sacarlle a pel.  Nun pouquiño de aceite pasamos as verduras ata que amolezan.  Reservámolas.



    Escorremos o atún e lavamos e picamos moi finas as follas de alfábega.  Tamén cortamos os tomates en rodas.



    Estiramos a masa e cubrímola coas rodas de tomates.  Despois polvoriñamos co resto do queixo relado ou poñemos rodas de mozzarela (así era a receita orixinal).  Enriba as verduras e ao forno a 200º unha media hora.



    Cando a saquemos será o momento de engadir o atún e a alfábega picada.

Fonte:  Cocina Fácil 211



    - Podrías llevar unos pocos pimientos.
    - ¿No quieres tomates?  Tenemos muchos en la huerta...
    - Ya no sé qué hacer con los calabacines...
    - ¿No te harán falta cebollas?

    Y así cada vez que voy a casa de mis padres.  La verdad, parece que voy a hacer la compra en vez de visitarlos.  Mi padre plantó y plantó y ahora madura todo junto.  Sin contar con la cantidad de fruta de temporada.  Tengo mucha suerte.

   Y después ya sabéis lo difícil que es hacer que se coma la suficiente cantidad de verdura en casa:  hay que darle vueltas a la cabeza.  En eso estaba cuando encontré esta receta.  La verdad es que no la seguí exactamente, pero el resultado fue bueno.  Pero conseguir que todos coman verdura...

   Me pareció interesante el hecho de incorporar queso rallado en la masa de la pizza.  Estaba intrigada con el resultado.  La masa resultante quedó bastante suave y ligera, no rompió al estirarla y después de hornear no quedó nada grasa.

  • 250 gr de harina
  • 100 ml de agua
  • 80 ml de aceite
  • 1 cucharadita de orégano
  • 1 cucharadita de sal
  • 1/2 cucharadita de azúcar moreno
  • 15 gr de levadura fresca de panadería
  • 150 gr de queso rallado mozzarela
  • 1 cebolla
  • 2 ou 3 tomates
  • 1/2 pimiento rojo
  • 1 calabacín
  • 100 gr de atún
  • 2 ou 3 hojas de albahaca



    Con la harina, sal, azúcar, orégano, agua, aceite, 50 gr de queso rallado y la levadura hacemos una masa que dejamos reposar una hora aproximadamente.
    
    Mientras cortamos la cebolla en láminas finas, el pimiento en tiras y el calabacín en tiras anchas.  Para cortar el calabacín me ayudé de un pelador después de pelarla, pero podéis pasar sin sacarle la piel.  En un poco de aceite pasamos las verduras hasta que ablanden.  Las reservamos.



    Escurrimos el atún y lavamos y picamos muy finas las hojas de albahaca.  También cortamos los tomates en rodajas.



    Estiramos la masa y la cubrimos con las rodajas de tomates.  Después espolvoreamos el resto del queso rallado o ponemos rodajas de mozzarela (así era la receta original).  Encima las verduras y al horno a 200º una media hora. 



    Cuando la saquemos será el momento de añadir el atún y la albahaca picada.

Fuente:  Cocina Fácil 211

viernes, 24 de julio de 2015

ESPIRAL DE NUTELLA

    ESPIRAL DE NUTELLA

    Unha boa sobremesa para os máis lambóns o para aqueles que necesiten un empuxón no ánimo, que nos fai falta de vez en cando; xa sabedes que o chocolate pode ser moi útil neses intres.  Non é nada complicada e rouba pouco tempo e pouco tempo será tamén o que tardemos en acabar con ela.  Ademais precisamos poucos ingredientes.  Que máis podemos pedir?



  • Unha lámina de masa de follado
  • Nutella
  • Leite para vernizar
  • Azucre en po

    Cortamos o follado en catro tiras lonxitudinais e poñemos nutella no medio.  Cerramos as tiras.  Podemos humedecelas con auga ou leite para pegalas formando unha especie de tubo coa nutella no medio.  Unimos as tiras formando unha espiral, vernizamos con leite e metemos no forno quente a 200 º.  Cando estea dourada, sacamos, deixamos arrefriar e polvoriñamos con azucre.  A ver canto dura!




Fonte:  Mundorecetas



    Un buen postre para los más golosos o para aquellos que necesiten un empujón en el ánimo, que nos hace falta de vez en cuando; ya sabéis que el chocolate puede ser muy útil en esos momentos.  No es nada complicada y roba poco tiempo y poco tiempo será también el que tardemos en acabar con ella.  Además necesitamos pocos ingredientes.  ¿ Qué más podemos pedir? 


  • Unha lámina de masa de hojaldre
  • Nutella
  • Leche para barnizar
  • Azúcar en polvo


    Cortamos el hojaldre en cuatro tiras longitudinales y ponemos nutella en el medio.  Cerramos las tiras.  Podemos humedecerlas con agua o leche para pegarlas formando una especie de tubo con la nutella en el medio.  Unimos las tiras formando una espiral, barnizamos con leche y metemos en el horno caliente a 200º.  Cuando esté dorada, la sacamos, dejamos enfriar y espolvoreamos con azúcar.  ¡  A ver cuánto dura!
   


Fuente:  Mundorecetas

domingo, 12 de julio de 2015

CREMA DE CEREIXAS

    CREMA DE CEREZAS


    E seguimos coas cereixas.  Non hai coma ter para poder experimentar.  A idea saqueina dunha revista que poñía framboesas no lugar de cereixas, pero como tiña moitas cereixas...


  • 400 gr de cereixas (pesadas sen carabuñas)
  • 4 follas de xelatina
  • 120 gr de azucre
  • 200 ml de nata para montar
  • 1 iogur grego natural
  • Chocolate


    Trituramos as cereixas e engadimos o iogur e unha cullerada de azucre.  Removemos.  Mentres poremos en auga as follas de xelatina.  Escorrémolas e disolvémolas en 50 ml de auga quente.  Unha vez disoltas incorporámolas á crema.

    Montamos a nata xunto co resto do azucre.  Incorporámola á crema axudándonos dunha culler de madeira.  Botamos en vasiños e deixamos que arrefríe na neveira.  Antes de servir adornamos con chocolate relado.



    Y seguimos con las cerezas.  Al tener muchas, puedo experimentar.  La idea la saqué de una revista que usaba frambuesas en el lugar de cerezas, pero como tenía muchas cerezas...


  • 400 gr de cerexas (pesadas sin huesos)
  • 4 hojas de gelatina
  • 120 gr de azúcar
  • 200 ml de nata para montar
  • 1 yogur griego natural
  • Chocolate


    Trituramos las cerezas y añadimos el yogur y una cucharada de azúcar.  Removemos.  Mientras ponemos en agua las hojas de gelatina.  Las escurrimos y disolvemos en 50 ml de agua caliente.  Una vez disueltas las incorporamos a la crema.
   
    Montamos la nata junto con el resto de azúcar.  La incorporamos a la crema ayudándonos de una cuchara de madera.  La echamos en vasitos o copas y dejamos que enfríe en la nevera.  Antes de servir adornamos con chocolate rallado.